Farkında olmalı insan...

Kendisinin;hayatın,olayların,gidişatın farkında olmalı.

Farkı farketmeli;farkettiğinide fark ettirmemeli bazen...

Bir damlacık sudan nasıl yaratıldığını;

Anne karnına sığarken;dünyaya neden sığmadığını,

Ve en sonunda;bir metre karelik yere nasıl sığmak zorunda kalacağını farketmeli;

Şu çok geniş görünen dünyanın,ahirete nispetle anne karnı gibi olduğunu;

Henüz bebekken "Dünya Benim!" dercesine avuçlarının sımsıkı kapalı olduğunu,ölürkende aynı avuçların "Her Şeyi Bırakıp Gidiyorum işte!" dercesine apaçık kaldığını;

Ve kefenin cebinin bulunmadığını farketmeli.

Azrail'in,her an sürpriz yapabileceğini,

Nasıl yaşarsa,öyle öleceğini farketmeli insan,

Ve ölmeden evvel ölebilmeli.

Hayvanların;yolda,kaldırımda,çöplükte,

Ama kendisinin;güzel hazırlanmış mükellef bir sofrada yemek yediğini;

Eşref-İ Mahlukat (yaratılmışların en güzeli) olduğunu farketmeli;

Ve ona göre yaşamalı.

Gülün hemen dibindeki dikeni,dikenin hemen yanıbaşındaki gülü

farketmeli;

Evinde 4 kedi,2 köpek beslediği halde,

Çocuk sahibi olmaktan korkmanın,mantıksızlığını farketmeli;

Eşine "Seni Çok Seviyorum!" demenin,mutluluk yolundaki müthiş gücünü farketmeli;

Dolabında asılı 25 gömleğinin sadece üçünü giydiğini, ama arka      sokaktaki komşusunun o beğenilmeyen gömleklere muhtaç olduğunu farketmeli,

Zenginliğin ve bereketin,sofradayken önünde biriken ekmek kırıntılarını yemekte gizlendiğini farketmeli;

Ömür dediğin üç gündür,

Dün geldi geçti,yarın meçhuldür,

O halde ömür dediğin bir gündür,

O da BUGÜNDÜR...

                             CAN YÜCEL