Onlar diyor ki : OTİZMLİYİM! BENDE VARIM,BENDE VATANDAŞIM!
Onlar bunu derken,bizler belki onlar kadar düşünemiyoruz...Hayatı sadece kendimize ait çizgiler içerisinde yaşıyor ve bu çizgilerin dışındada hayatlar olduğunun farkına bile varamıyoruz..
Sevgili Alev'i tanımadan ve onun otizmli birtanesi Ömer için verdiği çabayı,sessiz çığlıklarımız diye tabir ettiği sesi duymadan önce,bende bu kadar düşünemiyordum tabi ne yalan söyleyim..Gerçekten ateş düştüğü yeri yakıyor..Kim kimin halinden;derdinden,üzüntüsünden hatta sevincinden anlayabilir ki kendisi kadar..
Ben çocuğum için,yaklaşmakta olan "23 Nisan - Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı"nı büyük bir sevinç ve belkide yeni kostümlerle kutlamaya hazırlanırken,onların "2 Nisan - Otizm Farkındalık Günleri"ni duyurabilmek için attıkları sessiz çığlıkları gördüm...Seslerini duyurabilmek için,tırnaklarıyla kuyu kazmaya çalıştıkları çabalarını gördüm...Gerçekten zordu işleri ama kendilerine uzaktanda olsa destek vermeye çalışan bizlerden istedikleri;aynen Sevgili Alev'in kendi kaleminden çıkmış satırlarla anlatacağım şu dizeler kadar basitti:
"Öyle mutluyum ki;elimden geleni yaparım cevaplarınız için,paylaşımlarınız için...Bizler azınlık bir kalabalığız,mücadelemizi yılmadan sürdüren,o yüzden şanslı kesimiz aslında.Otizmde biz aileleri yıkan en büyük sorun,sosyal yaşantı içinde dışlanmak oluyor,herkes sizler kadar duyarlı değil malesef ve otizmli çocuklarımız sosyal yaşantıda normalden farklı hırçınlık,sesler ve davranış bozuklukları ile kendilerini gösteriyorlar;işte böyle durumlarda,bizim kontrolümüz altında olmalarına karşın,diğer ailelerce dışlanıyorlar.Benim başıma çok geldi;parklardan,alışveriş yerlerinden kovulmaya kadar varan.Her defasında zırh oldum ve oğlum adına mücadele verdim.Ortamdan ayrılmadım.Sizlerden en büyük ricam,böyle durumlara maruz kalındığını gördüğünüz anlarda,anne ve çocuğun zırhına ortak olmanızdır ki eminim sizin gibi değerli arkadaşlar zaten bunu yapıyorlardır.Çevre bilinci çok önemli,duyarlı olmak tükeniyor artık malesef...Sizlere kucak dolusu sevgilerimi gönderiyorum,iyiki varsınız ve elinizi taşın altına koymaktan çekinmiyorsunuz..."
Bu;bizim gibi duyarlı olduğumuzu düşündüğü kişilere minnet satırlarıydı aslında ama bilmiyordu ki,asıl onlara minnet etmesi gereken biziz..Biz anneler evladımız nasıl bir yaradılışa sahip olursa olsun,öncelikle anneyiz tabi koruyan kollayan..Gerektiğinde evladı için zırh olan..Ama o ve onun gibi nice seçilmiş anne,bizim çocuklarımıza verdiğimiz emeğin kimbilir kaç katını veriyorlar çocuklarına ve çocukları için verdikleri bu mücadeleye..
Onları ben Alev'le tanıdım..Onların haykışlarını ben Alev'le duydum ve yüreğimin en derininde hissettim...Benim için Alev ve Alev gibi nice seçilmiş anneler çok ama çok özeller..
"Farkındalığımın farkındayım" diye esprili bir cümle yazdırmıştım Furkan'ımın doğum günü tişörtüne ama farkında değilmişim ki,asıl farkındalığınızın farkında olmamız gereken sizlermişsiniz...
Mücadelenizi sizler gibi anlayabilmem mümkün değil tabii ama bir anne yüreği ile düşündüğümde,derinden hissedebiliyorum..Ne yapmamız lazımsa lüften söyleyin bizlere..Sizin zırhınıza ortak ve destek olmaktan çok daha fazlası gelmeli elimizden...
Satırlarıma,sloganlarıyla son vermek istiyorum :
"Farkında mısınız ? Etrafınızda sizin dünyanızdan farklı dünyalar var. Rüyalar ve hayaller, bilmediğiniz, neden veremediğiniz nedenler, anlam veremediğiniz sevinçler üzüntüler var. Farkında mısınız ? Fark etmemiz için 365 günde 1 gün var. Farkındamısınız ? 365 günün 365'inde de bu yaşamlar var.FARKINDA MISINIZ! 2 NİSAN OTİZM FARKINDALIK GÜNÜ"
Tüm cantanelerinin ve onların seçilmiş annelerinin,bu özel günü kutlu olsun...Sadece bugün değil,her zaman sizinle olmalıyız...
Sevgili Alev'le daha önce yapmış olduğumuz söyleşi bu linkte :
